Door de ogen van de keurmeester ~ Maskeramadine

Maskeramadine

Deze aflevering van de serie gaan we het hebben over de Maskeramadine. Dit is een vogel die we niet in groten getale tegen komen tijdens tentoonstellingen. Als ze aanwezig zijn dan zijn het er vaak maar een paar. Misschien dat mensen na het lezen van dit stukje warm lopen voor deze soort en dat ze het er eens mee gaan proberen.
De Maskeramadine is afkomstig uit Australië en is verwant aan de gordelgrasvink en de spitstaartamadine. Als we naar de tekening kijken dan weten we waarom.

De maskeramadine is overwegend bruin van kleur met een gele snavel en rode pootjes. Bij de betreffende rubrieken van het keurbriefje ga ik daar verder op in. Zoals gebruikelijk houden we het in dit artikel ook weer bij de wildkleur, al moet ik zeggen dat ik van deze soort nog nooit een mutatie gezien heb. Wel is er nog de witoor maskeramadine die duidelijk te herkennen is aan de witte wangen.
Deze vogelsoort wordt ook gekeurd op het bekende gele tropenkeurbriefje.

Zoals gebruikelijk kijken we in de eerste rubriek onder andere naar het formaat en model, de houding en de conditie.
Als je naar de maskeramadine kijkt dan zie je gelijk een slanke vogel. Hij is namelijk beduidend smaller dan de gordelgrasvink en de spitstaartamadine. Een slanke vogel wil natuurlijk niet zeggen dat hij er iel uit mag zien. Dat is namelijk beslist niet de bedoeling, want bij deze vogel moeten de verhoudingen met elkaar kloppen zodat we een mooi type vogel te zien krijgen. Ziet een vogel er iel uit dan zal hij daarvoor gestraft worden.
De lengte van deze vogel moet minimaal 13 cm zijn.
Kijken we naar de borst van deze vogel dan moeten we een ronde borst zien. Dit wil niet zeggen dat het een zware borst moet zijn omdat die als storend wordt gezien en dus weer punten kan kosten omdat het model verstoord wordt. Met een ronde borst bedoelen we dat het een volle bij de vogel passende borst is. De rug en de staart vormen een rechte lijn en de kop- nek lijn is licht gebogen. Dit laatste wil niet zeggen dat er een knik in de nek moet zitten, want dat is nu beslist niet de bedoeling. Het is een licht gebogen lijn en een knik kan een verstoring zijn van het model.
Ondanks zijn wat onrustige natuur wordt van de maskeramadine verlangd dat hij rustig op de stok zit. Ideaal daarbij is een hoek van 45 graden tussen de stok en het vogellichaam. De conditie van een tentoongestelde vogel moet natuurlijk optimaal zijn en daar hoort natuurlijk ook de verzorging van de snavel en pootjes bij. Deze horen namelijk gaaf en glad te zijn en schoon.

In de tweede rubriek kijken we naar de snavel en de poten.
Bij deze soort levert dit bijna geen problemen op omdat de kopvorm bijna altijd een mooie ronding laat zien. Ook bij deze soort geldt dat een afgeplatte kop als storend word gezien en dan krijgen we te maken met een opmerking van de keurmeester en vaak ook aftrek van punten. De poten worden alleen bestraft als hieraan afwijkingen geconstateerd worden en dat is dan terecht omdat vogels met afwijkingen aan de poten niet op een tentoonstelling thuis horen. Natuurlijk kan het voorkomen dat een liefhebber niet in de gaten heeft dat er een nageltje mist. Dat is dan erg jammer want hiervoor worden 3 punten afgetrokken. Door de vogel optimaal voor te bereiden op de tentoonstelling en dat wil zeggen de snavel en de pootjes licht invetten met wat babyolie, zal het al snel opvallen als er iets aan de pootjes niet goed is. Je hebt dan namelijk de vogel in de hand en ben je geconcentreerd bezig met die onderdelen van de vogel, dan neem je ze ook goed in je op en dan valt een ontbrekend nageltje al heel snel op.

In de derde rubriek van het keurbriefje kijken we naar de bevedering.
In de meeste gevallen zal hier altijd een 5 voor gescoord worden. Ernstige problemen met de bevedering, zoals het missen van veren, zal leiden tot puntenaftrek binnen deze rubriek.

In de rubriek kleur wordt gekeken naar de kleurdiepte en de kleuregaliteit.
De maskeramadine is overwegend warm bruin van kleur en kan best een heel intense kleur laten zien. Hij moet dan ook zo warm mogelijk van kleur zijn op zijn rug, kop en wangen. De borstkleur van deze vogel is ook bruin, maar die moet een rozige gloed laten zien. Uiteraard moeten alle kleurvlakken van deze vogel egaal van kleur zijn. Vlekkerigheid en een koude kleur dienen dan ook bestraf te worden. Tussen de man en de pop is geen kleurverschil waarneembaar, zodat daar geen rekening mee gehouden hoeft te worden. Nu we het toch over de man en pop hebben, moet ik zeggen dat het heel moeilijk is om mannen en poppen uit elkaar te houden. Poppen zijn soms wat kleiner dan de man en het masker van de pop is soms wat kleiner. Het masker van de pop loopt tot ongeveer half weg het oog en het masker van de man loopt tot net achter het oog. Vaak zijn dit maar fracties van een millimeter en je zult begrijpen dat dit met het blote oog soms moeilijk te zien is. Sommige liefhebber halen wel eens een trucje uit om achter het geslacht van deze vogels te komen. Zij laten de vogels dan namelijk schrikken. Als een pop schrikt duikt deze altijd in elkaar en een man zit gelijk na de eerste schrik weer fier overeind. Dit even terzijde voor wat het waard is.

Bij de rubriek tekening zijn er twee onderdelen die nader bekeken moeten worden en dat zijn het masker en de broektekening.
Hier wordt redelijk streng naar gekeken omdat er maar weinig onderdelen zijn waar het fout kan zijn in de tekening. Natuurlijk spreekt het voor zich dat de tekeningonderdelen strak afgetekend moeten zijn. De broektekening wordt waargenomen als een driehoek en die moet aanmerkelijk groter zijn dan de broektekening bij de gordelgrasvink en de spitstaartamadine. Deze driehoek moet natuurlijk scherp afgetekend zijn.

Kortom de maskeramadine is een wat onrustige vogel met een mooie warm bruine kleur, die op iedere tentoonstelling zijn punten kan behalen. De vogel moet dan natuurlijk goed gebracht worden maar dat geldt eigenlijk voor iedere vogel die ik in deze rubriek besproken heb. Ik kan daar eigenlijk niet genoeg op aandringen. Het tentoonstellen van een vogel is niet alleen de vogel uitvangen en in een TT-kooi plaatsen om hem vervolgens naar een tentoonstelling te brengen. Dit kan eigenlijk alleen maar leiden tot teleurstellingen en opmerkingen dat de keurmeester het niet goed heeft gezien of het niet weet. Het goed brengen van een vogel naar een tentoonstelling wil zeggen dat we een vogel trainen en optimaal verzorgen en reinigen. In deze reeks artikelen heb ik daarover al het nodige aangegeven en daar kun je alles nog een keer in terug lezen. Uiteraard moet er gekeken worden naar de standaardeisen want daaraan moet een vogel voldoen en volgens deze regels wordt hij ook gekeurd.

Een maskeramadine die goed is maar niet positief of negatief opvalt, zal in de regel een score halen van 27 – 8 – 5 – 17 – 32 is een totaal van 89 punten. Blinkt de vogel op bepaalde onderdelen uit dan kan er in de eerste, vierde en vijfde rubriek een punt extra gegeven worden. Een prima maskeramadine zal dus een score halen van 28 – 8 – 5 – 18 – 33 is totaal 92 punten. Mochten er meer vogels zijn met een dergelijk aantal en er moet een prijswinnaar uit komen dan kan er een punt extra gegeven worden in een van deze rubrieken, waardoor de vogel in totaal het maximale van 93 punten krijgt. Deze extra punt zal vaak gegeven worden in de rubrieken één, vier of vijf.

Ik wens je veel succes met de kweek en het tentoonstellen van de maskeramadine.

Ton Koenen

Overname is zonder schriftelijke toestemming NIET toegestaan

Keurbrief Tropen